و پیـامـی در راه

بسم اللّه الاول والآخـر

 

ســلام

 

و عید است ومبعث

 

پس فرخنده بـاد

 

و وَعدَ اللهَ یَتََحقِقُ

 

وَ اَرسَلنا رُسُلَن  بَشیراً و نَذیراً

 

و امــروز هم باز معـجـزه ای دیگـر اتفاق افتاد

 

آیــا خبر از ایـن مـعـجـزه دارید

 

آری

 

خـورشید دوبـاره طلوع کـرد

 

 

 

و

 

از ایـن آیــتـی بـالاتــر

 

که

 

جـهـان مـد ّبــری دارد

 

و

 

از  عـشـق

 

 * * * *

 

روزی خواهم آمد ،

و پیامی خواهم آورد .

 

در رگ ها نـور خـواهم ریـخـت.

وصـدا خـواهـم در داد :

 

ای سـبـد هـا تـان پـر خـواب !

سـیـب آوردم ســیـب ،

سـیـب سـرخ خـورشـید.

 

 

صـبــر و بـلــــوغ

بسم اللّه الخیر الاسماء

 

ســلام

 

آن گل که فقط گل بود

 

در حــادثــه پـرپـر شـد

                                       

                           

 

خوب دوستان عزیزم

 

نمی دونم چی باید بنویسم

 

تا حالا شده  هـنـگ بکنید

 

 

یه مطلب خوندم از نویسنده نا مدار

 

« نیکوس کـازنتـا زاکـیـس »

 

که تعریف مـی کـنـد :

 

در کودکـی ، پیـلـه کـرم ابریشمـی را

 

روی درخت مـی یابـد ، درسـت  زمـانـی کــه

 

پـروانـه خـود را آمـاده مـی کرده تـا

 

 از پـیـله خارج بشود.

 

کـمـی منتـظـر مـی مـانـد ، امــّا سـر انجـام

 

ــ  چـون خروج پـروانـه طول مـی کشـد  ــ

 

تصمیم مـی گیرد به این فرآیـند شتـاب ببخشـد.

 

بـا حـرارت دهـان اش پـیله را گـرم مـی کند ،

 

تـا اینکـه پــروانـه خـروج خـود را آغــاز مـی کند.

 

امــّا بال هایش هنـوز بسته انـد وکـمـی بـعـد ،

 

مــی مـیرد.

 

 

 

کـازنتـا زاکـیـس مـی گـویـد :

 

بـلـوغی صبـوورانه با یـاری خـورشیـد لازم بـود ،

 

امــّا ، مـن انتظـار کشیـدن نمـی دانستـم .

 

 

گـنـاه کبیره ای وجود دارد :

 

فشـار آوردن بر قـوانـین بـزرگ کـیـهان

خـوشبختی

بسم اللّه الخیر الاسماء

 

ســلام

 

اول

 

تبریک به مناسبت تـولّــّد

 

آزاد تریـن مـرد جـهان

 

و

بعد

 

خـوشبختی

 

همراه با سرود عظیم زندگی

می رقصیم ومی خوانیم

 

که خوشبختیم

 

بی آنکه بدانیم معنایش را

 

چگونه است که اگر خوشبختیم

 

ناله می کنیم

 

واگر نیستیم قهقه می زنیم

 

شـایـد انـدکـی از هـردو را

هـمـواره هـمــراه داریم

 

         ****

 

بـاز ها تنها پرواز مـی کنند

 

نـه اینکه تنـهـا گــرا بـاشنـد

 

همبال وهمپروازی برایشان نـیست

 

        -------

 

به سـارها نگاه کن چه بی پروا

 

حـمله مـی بـرند به دسته های

 

میلیونی مـلـخـهـای مـهـاجـر

 

وهرگز نمی تـرسند از

 

انـبـوهی دشمنانشان

    

     ****

 

در مسیر رسیدن به  هـدف

 

درد کشنده درک نشدن را

 

و

 

مشکل عـمـیـق نـا همـسانـیـت

 

بین هـمـرا هــان را

 

درک کن

   

****

 

تــا

 

عـشـق به زندگی در تــو آشکار شود

 

و

 

لــذت خـوشـبـختـی را درک کنی

 

 

 

خبرت هست که از من خبری نیست مرا

بسم اللّه الخیر الاسماء

 

سـلام

 

من از ازل

 خدمت  حضرت «حـافـظ» ارادت خاص داشتم

 

برای رفتن وموندنم تفالی زدم

 غزل زیر  آمـد و کـار دل مشکل کرد

 

 

صوفی نهاد دام وسر حقـّه باز کرد             بنیاد مکر با فـلک حقـّه باز کـرد

 

بازیّ چرخ بشکـندش بیضه در کلاه        زیرا که عرض شعبده با اهـل راز کرد

 

ساقی بیا که شاهـد رعـنـای صوفـیان      دیگر بجلوه آمــد وآغاز نـاز کرد

 

این مطرب از کجاست که سازعـراق ساخت   و آهـنگ بازگشت براه حجاز کرد

 

ای دل بیا که ما به پناه خدا رویم             زانچ آستین کوته دوست دراز کرد

 

صنعت مکن که هرکه محـّبت نه راست باخت  عشقش بروی دل در معنی فراز کـرد

 

فـردا که پیشگاه حقیقت شود پدید      شرمنده رهروی که عمل بر مجاز کـرد

 

ای کبک خوش خرام که خوش میروی بناز   غرّه مشو که گربـه زاهـد نماز کرد

 

حافظ ملامت رندان مکن که در ازل

ما را خــدااز زهد و ریا بی نیاز کرد

 

 

با این تـفـاسیر فکر می کنم بهتر بمونم

 

ولی

 

فعلن دستم به نوشتن نمی رود

 

        بلبی خون دلی خورد وگلی حاصل کرد

                                                     بـاد غیرت بصدش خار پریشان دل کرد

اطــلــا عیــه

بسم اللّه الخیر الاسماء

 

سـلام

 

خوب

 

یک خـبـر  بـــد

 

شاید این وبلاگ تعطیل بشه

 

فعلن فقط همین رو میدونم

 

اگـــر خـبـــر تـازه ای شد

 

خــبــــــر مـی دم

 

شــهـــاب

شـــــــــــــامــلـــــــــــو ققنوس زنــده

بسم اللًه الخیر الاسماء

 

ســلام

 

نه اینکه من از عاشقهای دلداده شاملو باشم نه

ولی یه روزی یه عکسی ازش دیدم خیلی زیبا بود

 

یک آلباتروس (مرغ دریائی)

که خیلی هم ترسو وخجالتی هستند داشت

 روی شونش از دستش نون می خورد

 

و

...

-----------------------------------

 احمد شاملو

 

ماهي

 

من فكر مي كنم

هرگز نبوده قلب من

اين گونه

گرم و سرخ:

 

احساس مي كنم

در بدترين دقايق اين شام مرگزاي

چندين هزار چشمه خورشيد

در دلم

مي جوشد از يقين؛

احساس مي كنم

در هر كنار و گوشه اين شوره زار ياس

چندين هزار جنگل شاداب

ناگهان

مي رويد از زمين.

***

آه اي يقين گمشده، اي ماهي گريز

در بركه هاي آينه لغزيده تو به تو!

من آبگير صافيم، اينك! به سحر عشق؛

از بركه هاي آينه راهي به من بجو!

***

من فكر مي كنم

هرگز نبوده

دست من

اين سان بزرگ و شاد:

احساس مي كنم

در چشم من

به آبشر اشك سرخگون

خورشيد بي غروب سرودي كشد نفس؛

 

احساس مي كنم

در هر رگم

به تپش قلب من

كنون

بيدار باش قافله ئي مي زند جرس.

***

آمد شبي برهنه ام از در

چو روح آب

در سينه اش دو ماهي و در دستش آينه

گيسوي خيس او خزه بو، چون خزه به هم.

 

من بانگ بر گشيدم از آستان ياس:

(( - آه اي يقين يافته، بازت نمي نهم! ))

 

خـــدایش بیا مورزد