قشنگ ترین گل خدا توی بـاغچه ما در اومــد

هـــو الـمـحـبـوب

 

 

دورد بــر آتش پـاک ایـزدا ن

و

درود بــر روان پـاک پـرستندگـان

خُـدای را

 

 

فــردا

 

وای فـــردا

 

مــی دونید یـک روز بـزرگه

 

 

هــر کسی تـوی زندگیش یـک هـدیـه داره یـک

 

 

             « عـَطـیـه ِالـهـی »

 

و

 

من اونرو هـفـت مــاه پیش گرفتم

 

فــرشــتــه ای بنام

 

        ** «  شـــیـــــوا » **

 

 

     وای فـــردا  تــــــــو لــــــــــدشه

 

 

*تـــــــــولـــــــدت مــبـــــارک*

 

        عــــــــــزیـــــــــزم 

 

   و

 

   از تـــو ســپــــا ســگــــذارم

 

 

 بِــخــا طــر هـمـة

 

 

نـا ملایـما تی که بخا طر من تحمل کردی

 

تـهـمت ها ، کـج انـدیشی هـا ، کـمبــود هـا

 

و

 

نـگـاه های غضب نـاک آنـان کـه تـمـایـلی نداشتند

 

بـه بــا هــم بـودن مـان

 

 

 

در افق نور ازل درخشیدن گرفت

 

آفـتـاب از شــرم چـهره پشت ابـرها پنهان نمــود

 

در کــرانه های بد سگال ذ هـن من

 

نـاگـهان نــوری درخشیدن گرفت

 

و تو پـیــدا شدی

 

بـســان فـرشته ای مدعــو و نگهبان

 

پــس مبـــاد کــه هـرگــز تــرکــم کنــی

 

هـــرگــــز هـــرگــــز

 

 

و

 

 

خــــدایـــا

 

اول  سِـپـاس

 

دوم  سِـپــاس

 

ســوم

 

 تقا ضا ئی دارم زِِ تــــو

 

  بقای عـشـق

 

افسوسها وامیدها

اَللهّمُ لَکَ صُنعا وَاَلا رِزقِکَ اَفـتـَرنا

 

آمــیــن

 

 

داشتم قدم میزدم

 در کوچه پس کوچه های خاطراتم

 

ناگهان

 

به نقطه سیالـی در ذهـنم رسیدم

در دودردست ترین افقهای گذشته

 

جائی که خانه مان را دیدم

خانه کودکیم را

باغچه هنوز سبز بود

 

و

 

شاخه پیچک بر تارک مو پیچیده

رو به سوی آسمان میرفت

 

و

 

رُز زیبای ما همچنان رو به خورشید بالا می رفت

 

آه افسـوس

 

روزهائی که گذشتند در عین شتاب

پاورچین پاورچین می رفتند ومن

 

نفهمیدم از پی رفتنشان آمدنی نیست

 

چه حتی اگر بازهم از نو روزهای م را مرور کنم

فرصتی بهتر نخواهم داشت

 

بیاد دارم غریبیم را از پس سالها در بین دیگران

همیشه وهمیشه

 

ناهمرنگ ونا خواسته

 

و بی هیچ دانشی بر چرا ئیش

 

افـسـوس

 

آن قدر بی ارزش بودم و بی مقدار که

در نیافتم از کنار من فرشتگانی به قامت انسان

و به ظاهر مردمان هم روزگارم در گذرند

 

چنان محو در اندیشه های خام حسرت زده ام بودم

که حتی بارها فرشته خوشبختی

در آغوشم کشید ولی من

همچون کودکی بهانه جو از دایه دلگیربودم

و

رختخواب کهنه وپوشالی خودرا برای خواب

طلب می کردم

 

افـسـوس

 

و آه که دیگر افـسـوس سـودی ندارد

 

و مـن یاد گرفتم

 

در دست بگیرم

دستهائی را که برای کمک دراز شده بودند

به سمتم

 

 

 

پس خدایا از تـو مـی خـواهم

 

بار الها ، عظیما و

 ای بخشنده بـی منت

 

به دستهایم قدرت ده

تا

این دستهای محبت را رهـا نکنم

 

به قلبم سخاوت ده

تا

آنـرا بی چشم داشت

 به انکه قلبش رابه مـن بخشید

 ببخشم

 

و

 

به فکرم وسعت ده

تا

کور و کج اندیش نباشم

 

آمــیــن

تــولـــد ســـهــــراب ســپــهــــری

بسم الله الخیر الاسماء

 

تولـدت مبارک

ســهــراب جــان

سوره تماشا

سوره تماشا

به تماشا سوگند
و به آغاز كلام
و به پرواز كبوتر از ذهن
 واژهاي در قفس است 

 حرفهايم مثل يك تكه چمن روشن بود
 من به آنان گفتم
 آفتابي لب درگاه شماست
كه اگر در بگشاييد به رفتار شما مي تابد
و به آنان گفتم: 

 سنگ آرايش كوهستان نيست
 همچناني كه فلز زيوري نيست به اندام كلنگ
در كف دست زمين گوهر ناپيدايي است
 كه رسولان همه از تابش آن خيره شدند
پي گوهر باشيد 

 لحظه ها را به چراگاه رسالت ببريد
 و من آنان را به صداي قدم پيك بشارت دادم
 و به نزديكي روز و به افزايش رنگ
 به طنين گل سرخ پشت پرچين سخن هاي درشت
و به آنان گفتم 
 

هر كه در حافظه چوب ببنيد باغي
صورتش در وزش بيشه شور ابدي خواهدماند
 هر كه با مرغ هوا دوست شود
 خوابش آرامترين خواب جهان خواهد بود
آنكه نور از سر انگشت زمان برچيند
 مي گشايد گره پنجره ها را با آه

زير بيدي بوديم
برگي از شاخه بالاي سرم چيدم گفتم
چشم راباز كنيد آيتي بهتر از اين مي خواهيد ؟
مي شنيدم كه بهم مي گفتند

سحر ميداند سحر

سر هر كوه رسولي ديدند
ابر انكار به دوش آوردند
باد را نازل كرديم
تا كلاه از سرشان بردارد
خانه هاشان پر داوودي بود

چشمشان رابستيم
دستشان را نرسانديم به سرشاخه هوش
جيبشان را پر عادت كرديم
خوابشان را به صداي سفر آينه ها آشفتيم

تشویشهایم

 

در ذهن بشر همیشه سوالاتی هست چون

 

- از کجا آمده ایم .

 

- به کجا خواهیم رفت .

 

- چرا آمدیم

 

و

 

- چه باید بکنیم ؟

 

اری ما هرگز ذ هنی  آسوده از و هم و خیال نداشته ایم

 

ای کاش می شد ذهن را از هر سوالی خالی کرد

 

ویا جواب یافت برای این سوالات

 

کاش

 

افسوس

 

...

 

رودها و اندیشه ها

بسم اللّه الخیر الاسماء

 

ســلام

 

پوزش از تاخیر دیرهنگام خویشم می کنم

 

گر نبخشیدم، سر فدای قبح بی انجام خویشم می کنم

 

و

 

نبودم یه چند وقتی ودلم برای دوستان تنگست

 

جاتون خالی سفر بودم

 

سفری معنوی سیری وسلوکی در وادی تماشا

 

سبزی شمال و سرخی غروب هایش

 

آبی دریا و سفیدی پر مرغا نش

 

 

و

 

....

 

رودها از کجا سر چشمه می گیرند

 

از کوه ها وبرفهای انبوهشان

 

برفها از کجا می آیند

 

از بارانهای بهاری

 

بـاران ، این ترنم دیرینه

 

از ابــر ، مادر بی خستـّش

 

وابــر

 

از بخارهای که از نشئه لـذت دریا ها

 

زیر نـور مخـّدر آفـتـاب عالـم تـاب

 

ودریـا ها

 

از بهم پیوستن جویهـا

 

وجویـها

 

از عرق تن کوهـهای بـرف گیر

 

که یاد آور ستیغ  قـلـّه هایند

 

ایستاده و مغرور

 

به مبارزه می طلبند زندگی را

 

پـس

 

رود از رود زائیده میشود

 

و

بــرف  از  بــرف

 

همچون

 

انـدیشه از تفکـر وتفکـر از تعمق

 

و آغـاز پایـان کهنه است

 

و شروع  نــو

 

و دیدن است که میل می آورد

 

و  مـیل هـم دلتنگی

 

و دلتنگی که رنج و مشقت را به جان می خریم

 

برای دیداری مجـدد

 

چه تلمیحی زیبا

 

و

 

 

بـدرود  همان   سـلامست

 

و

 

 پـایـان  همـان  آغــاز

 

شـــهـــاب