یکی بود که یکی نبود

 

 

بســـــــم الله الــرئــوف الرحیــــــــــــم

 

 

ســلام

 

 

فــاطـمـه    =   هــمـه صـفـات کـا مــل و هـمـه خــو بــیــهــا

 

 

 

تسلــیـــت و شــرمســاری حقیــر رو از بـابـت تـاخیر در مـورد این مطلـب بپذیرید

  

 

 

یــکـــی بــود ، یـکی نبـود

 

 

امــا اون  یــکـــی  ، فقط یـکـی نبــود

 

 

هـمـه چــیز  بـود

 

و هـمـه چـیـز  هــمــو  بـود

 

و

 

هــمـــه بـود هــا ونبــود هـا بـود ،

 

 

و غـــیـــر از او هـیـچ  نبـود ،

 

و

 

هـنـوز هـــم غـــیـــر از او هـیــچ چــیــز نـیـست .

 

 

 

مــن فـــقـــــط  هـــمــــــــون  «  یـــکــــی  »  رو دارم  ،

 

 

مــثـــل تــــــو ، مــثـــل  بـقــیــــــــــه

 

 

کـــاش هـمـه ، ایـــن مـطـلـب رو بـفــهــمــن

 

 

اونــــم  خـــــیــــــلــــــــی   زوووووووووووود

 

 

آمـــیــــــن

فکر تنهائی

به مهدی فاطمه (عج)

 

من و انتظار و کابوس تنهائی

 

من و حس این که هر لحظه این جائی

 

 

دارم آینه هار و گم می کنم کم کم

 

به هر طرف نگاه می کنم تــو رو می بینم

 

نکنه از تو چشمام چیزی نمی خونی

 

 

تـو که لحظه لحظه حالم رو می دونی

 

اگه این بهارم بر نگردی خونه

 

 

دیگه چیزی از من یادت نمی مونه

 

 

منو رها کن از این فکر تنهائی

 

 

تو نرفتی نـــه تـــــو هنوزم اینجائی

 

 

دارم از فکر تو با خـودم رد مـی شم

 

 

دارم عاشقی رو با تـــــو بلد مـی شم

 

 

نکنه از تو چشمام چیزی نمی خونی

 

 

تـو که لحظه لحظه حالم رو می دونی

 

 

دارم از فکر تو با خـودم رد مـی شم

 

 

دارم عاشقی رو با تـــــو بلد مـی شم

 

 

منو رهــا کن از این فکر تنهائی

 

 

تو نرفتی نـــه تــــو هنوزم اینجائی

 

درد بی دردی علاجش آتش است

 

بِــنــام دوست که جــانــم دیوانه اوست

 

 

آی آدمها درد دارم درون سینه ام درد

 

دردی که نمی دانم از چیست

 

نه آرام دارم نه قـرارنه دلبستگی نه نفرت

 

نه وابسته ام ونه آزادم حال مرغ در قفسی دارم

 

که می داند شام شبی خواهد شد امــا کدامین شب

 

تا دیگ چند سحر باقی است

 

تا پرواز چند هزار سال

 

و تا ابدیت چه خونهائی باید ریخته شود

 

در کارزار با خویشم در گذارم از خود و رسیدن به بی خودی

 

وادی شک را رد نکرده به وادی فنا رسیدم

 

فنا شدم در نبودن خویشی خویش دلبسته و سرگشته ام

 

دلبسته به چه نمی دانم سر گشته زکه نمی دانم

 

 

 

الهی به مستان میخانه ات به عقل آفرینان دیوانه ات

 

الهی  به آنان  که در تابوتبند  نهان از دل و دیده مردمند

 

از آن می که چون دردل منزل کند بدن را فروزان تر از دل کند

 

از آن می که چون شیشه بر لب زند لبه شیشه تب خاله از تب زند

 

مـغنی سحر شد خروشی نواز زخوابان افسرده جوشی بر آر

 

می ای ده که ،می ای ده که ،  چون ریزی اش در صبو

 

بر آرد صبو از دل آواز هـــــو

 بر آرد صبو از دل آواز هـــــو

بیار ساقی آن می که حال آورد

طراوت فزاید کمال آورد

 

به من ده که بس بی دل افتاده ام

وز این هردو بی حاصل افتاده ام

 

بیا ساقی آن که بوی بهشت

عبیر ملایک در آن می سرشت

 

بده ساقی آن می که شاهی دهد

بپاکی او دل گواهـی دهـد

 

بده تا بنوشم به جان کسی

که هست از غمش در دلم خون بسی

 

فریب جهان قصه روشن است

ببین تا چه زاید شب آبستن است

 

                   « حافظ- رضی الدین آرتیمانی »

راز بزرگ آفـرینش را با منطق کودکانه ام یافتم

بسم الله الرب الحکیم

ســلام

 

 

این با همه مطالبم فرق داره

 

پس اگر تا حالا اینجا نیومدی و

 چیزی از تراوشات ذهنی من رو نخوندی

 این یکی رو بخون

 

قـول مـی دم ضرر نمی کنی

 

 

می دونی فرق انسـان با بقیه موجودات خـدا چی بود

 

که به خودش از آفـرینش این موجود تبریک گفت

 

فکـر کن

 

آره خودشه

 

یه تفاوت فقط یه تفاوت وجـود داره

 

انسان می فهمه درک می کنه

 

چیرو ؟

 

خوب معلومه عظمت خــداونــد رو

 

و

 

برای همینه که تنهاست همیشه تنهاست

 

بین همه موجودات انسان تنهاست

 

بین همه انسانها انسان تنهاست

 

بین همه حرکت عظیم خلقت انسان تنهاست

 

می دونی چــرا ؟

 

بـرای همون فهمیدنه

 

چون هـر کسی به قدر فهم و اندازه ظرف وجودی خودش می فهمه

 

می دونی چرا شعر خلق شد

 

چرا تــرانــه سروده شد

 

چرا نقاشی می کشیم

 

چرا من توی این ساعت شب دارم می نویسم

 

این مطلبی که برات می خوام بگم هم تکراریه هم

 

همه اونو می دونن

 

امــــّــــــا

 

هــر آهنگی ارزش دوباره شنیدن رو داره

 

هـــر نوشته ای ارزش دوبــاره خونده شدن رو داره

 

و

 

هـــر معجزه ای ارزش بیادآوردن دوبـــاره و چند بـــاره

 

 

پس خوب گـوش کن می خــوام بـــرات افشای راز کنم

 

می دونی چرا مـــا آدمها به هم احتیاج داریم

 

می دونی چـــرا اجتماعی بــار میایم حتی اگر

 

 از بدو تــولد تنهای تنها هم باشم

 

 

چـــــون :

 

 

هـــر عظمت نیـــازمند دیده شـدنـــه

 

هــــر خــوبــی نیــاز مند تمجید شدن

 

و

 

هـــر معجزه ای نیـــازمند نشر پیدا کردنه

 

پـــس انســــان خلق شد

 

تـــا بینند و کـــاشف عظمت خــدا بـــاشه

 

می دونی چـــرا رانــــده شد ؟

 

چــــرا دور شــــد ؟

 

چـــــرا تنها شد ؟

 

 

به کـوه بنگر

 

وبه دریــــا

 

و به دشــت

 

 

 

شده است تاکنون که کوهنورد بر روی ستیغ قله

 

درک کند عظمت کوه را

 

نــــه هــــرگـــز

 

 

عـظمـــت ها فـــقـــط از فاصله ای مشخص قــابــل درک هستند

 

 

و انسانها از بــاهم بــودنشون بیشتر برای

 

 نشون دادن معجزات خــدا به هم دیگه است که خو شحالند

 

انسان همیشه نیازمند است

 

تــا کسی باشد تا به او نشان دهد کشف های تازه اش را

 

مثل کودکی که تازه راه رفتن می آمــوزد ونیازمند تشویق است

 

 

ببخشید طولانی شد

 

فقط یه خـــواهـــش بـهـش فـکـر کن  

تــــقــاضــای یک بـنـده عــاصی

بسم  اللهّ  الرحمن الرحیم

 

ســلام

 

گاهی میمانیم از وقایع روزانه درتعجبی شگرف

 

بر خود نام  عـاشـق  نهاده ام  امــــا

 

تو از همه آفریده هایت عـاشق تری

 

و ما همه معشوق های  تــــو

 

چگونه است عشق که بس سنگینست بارش

 

چگونه معشوقت از همه بـهــانــــه ها خالی می شود

 

بر رویش چه عــطری میزنی که همگان از او دور می شوند

 

تــنــــهــــــا می مــانــد

 

و

 

مستعصل

 

عـــاجــــز از ادراک روزمـــره ها و بــــازیهای زمین

 

هـــر که را بــخــــواهی بدروش حصار میکشی

 

کلمه    لا اِلهَ اِلا الله  حِصنی فَمَن دَخِلَ حِصنی ...

 

که براستی دژی ایست مستحکم وقلعه ایست سترگ

 

هر که قصد ورود کند دیگــران در ایـن راه تنهایش می گزارند

 

که نه بلکه زنجیرش می شوند

 

سنگش می زنند

 

دیوانه اش می خوانند

 

بس کجا ئی  در آن لحظه که محتـاجت تنـهــاست

 

فقط چون گفت

 

لا اِلهَ اِلا الله  

 

و نپذیرفت

 

خـدای پـــول را

 

خـدای زور را

 

خــدای شــرک را

 

کــاش تـــوان داشتم بایستم

 

 در بـرابـر وسوسه های دنیــا

 

خــدای وسـوســه ای در منست

 

بــازش گیر و یـــاریم کن

 

خـَـــلاصـــم کن که فقط تـــو می تــــوانی

 

خدایــــا اکــنون نیــــاز مند یـــاریت هستم

 

اکـــنـــون

مناظـره کعبه و کـربـلا

بنام خدای حسین

 

سـلام

 

این شعر از یکی از شعرای معاصر متاسفانه اسمش رو نمی دونم

 

مناظـره کعبه  و کـربـلا

گفت با کرب و بلا ،کعبه که من از تو برترم

تـو بیابانـی و من بـیت خـدای اکبــرم

کـربلا در پـاسخش گفت اگـر تـو خانـه ای

من همه خـون خـدا می جوشد از بـام وبرم

کعبه گفتا مرد و زن آرنـد دور من طـواف

مـن مـُطاف مسلمین از کَـهتـر واز مِـهتـرم

کربلا گـُفتا چه گویی هر شب آدینه مـن

مــیزبـان انــبیـا از اولیــن تـا آخــرم

کـعبه گفتـا انـبیـا هـم گـرد من گردیده اند

تـوکـجا تـو دیـگـری ، مــن دیـگـرم

کـربلا گفتا که روح انـبیا را کـعبه ایست

آن مــنم  زیرا، مـَــزار زاده ی پـیغمبرم

کعبه گـفتا مـرتضی در مـن بـه دنیا آمده

این شرافت بس که من خود زادگاه حـیدرم

کربلا گفتا علـی بوده سـه شب مـهمان تــو

مـن حُسـینش را گرفتم تـا قیـامت در برم

کعبه گـفتا مـن صـفا ومـروه دارم در کـنـار

وصـف اسـماعیل باشد خـاطـرات هـاجرم