|
بـه نـام او که عـشـقـش بـه انـسـان اســت کــه در تـو بـه را بــاز نــگــهداشــته اســت سـلام مـاه رمضان آمــد درهـای دعــا بـاز اســت و عــشـق در دیگ دلـهـا هـمـچـون آش جــو مـادر بزرگ مـی جــوشــد قـُـل قـُـل . . . . . .. . . . . .. . . .. . . . پ . ن : یکشنبه 25 شـهـریـوره فقط دو نفر تـوی دنیـا معنیش رو می دونن یــکـــی تـــــــــــــو یــکـــــی مـــــــن
+ دلنوشته های شـهـاب در جمعه 23 شهریور1386حدودن ساعت
20:35 |
بـه نـام او کــه گــاهـــی از صــبــرش و تـــقـــدیـــرش کــلافـــه مـی شــوم یه وقتائی دلت می گیره از اینکه چرا فلان دوست چنین کرد چرا فلان فامیل این کار رو کرد یا چرا فلان محبوب و معشوقت خنجر از پشت بهت زد امــــــّـــــا وقتی ................... ولش کن می خوای حالم رو بدونی اینو گوش کن
ازَم نـخـواه بــا تــو بــمـونم + دلنوشته های شـهـاب در پنجشنبه 8 شهریور1386حدودن ساعت
20:57 |
به نـام اقـتـدار نهفـته در پـس خلقت کـوههای سر به فـلک سـائیده ســـلام
ماجراجویان حقیقی ، اولین کسانی بودند که تصمیم گرفتند راه ها را کشف کنند . کسانی که بـه نیمه راه نـرسیدند و در شکاف صخره ها سقوط کردند . آنان که انگشتهای خودشان را بر اثر سرما و قانقاریا از دست دادند . کسانی که دیگر هیچ اثری از آنان یافت نشد . امـــا روزی کسی به بـالای آن قــلــه هــا رسید . و چشمهایش نخستین چشمانی بود که آن منظره را دید ، و قلبش از شادی تپید . او خـطـر را پذیرفت ، و اکنون با فتح خـویش ، به تمامی کسانی که در تلاش خود کشته شده بودند ، احـتـرام مـی گـذاشـت . ممکن است افـرادی در آن پائین فکر کنند: « آن بالا هیچ چیزی نیست جـز یک منظره ، این کار چه لطفی دارد؟ » اما نخستین کوه نورد می دانست لطفش چیست : (( پذیرفتن مبارزه و پیش رفتن . آگاهی از این که هیچ روزی به روز ِ دیگر شبیه نیست ، و هر کوه معجـزه ویژه خود را دارد ، لحظه جادوئی خودش را که در آن ، کیهان های کـهـن ویران می شوند و ستاره های جدید پدید می آیند )) ////////// ////////// ///////// ///////// یک حکایت کوتاه : « جوانی و دختری ، دیوانه وار عاشق هم بودند و تصمیم گرفتند نـامـزد بشوند . » نـامـزدها همیشه به هم هدیه می دهند . " جوان فقیر بود – تنها دارایی اش سـاعتـی بـود که از پدر بزرگش به او رسیده بود . به موهای زیبای محبوبه اش اندیشید ، تصمیم گرفت ساعتش را بفروشد تا شانه نقره ای زیبایی برایش بخـرد ." "دخترک هم پـولـی نداشت تا هدیه نامزدی بخرد . پس به مغازه بزرگ ترین تاجـر شـهـر رفت و مـوهـایـش را فـروخـت . با پولش ، بند ساعت زرینی برای محبوبش خـریـد ." وقتی روز نامزدی با هـم ملاقات کردند ، دختر برای ساعتی که فروخته شده بود ، بند ساعتی زرین به مرد جـوان داد، و جوان برای مـوهـایی که دیگر وجود نداشتند ، شانه ای نـقـره ای به دختر داد. پ . ن : *- حکایت بالا از کتاب « کنار رود پیدرا نشستم و گریستم » نوشته « پـائـولـو کـوئـیـلـیـو » انتخاب شده است . * - یه شعر زیبا : وای از غـرور تـازه به دوران رسیده ای وقـتـی مـیان طایـفـه ای پست می رود هـر چـند مضحک است و پـُر از خنده های تلخ بـر ما هـر آنـچـه لایـق مـا هست می رود
+ دلنوشته های شـهـاب در چهارشنبه 24 مرداد1386حدودن ساعت
19:34 |
بـه نـام خـدای دلـوا پپسـی هـا و خـدای اطلـسـی هـا ســلام امروز توی یه جمع صمیمی و معنوی بودم اونجا خیلی بهم آرامش داد و امشب یه فیلم قشنگ نشون داد فیلمی که خیلی خیلی دوستش دارم (( بـاغـهـا ی کـنـدلــوس )) یه فیلمی هستش در مورد عـشـق و مــرگ و وفـاداری یـه جـائی از فیلم کـاوه ( محمدرضا فروتن ) می گـه : من بدون آبـان ( همسر و معشوقش ) مــی مــیــرم جـــاتــون خـالی یه دل سـیـر گــریــه کــردم
یـــاد ایــن اُ فتــادم کـه خـودم حداقل، صد بـار ایـن جـمـله رو گفـتـم بـه ........... امــــــا مـــن هـنــوز زنــده هسـتــم و ایــن مـایـه شـرمسـاری هستـش شـایـد خـیـلـی هـا بـیان بـنـویسـن کـه نـه ایـن چـه حرفیـه امــــــا هـیـچ کـس مـثـل مـن دیـونـه نیـسـت هــیـچ کـس مـثل مـن پـروانـه ای نیـسـت تـــازه درک مـی کـنـم کــه ، تـنـهــائی (( سـهــراب )) چـقـدر بـزرگ بــوده .......
گــاهـی وقتـا یـاد بـچــگــی هـا می افـتـم کــه یــه قـانـون داشتیـم : (( هـــرگـــز بـــه بــزرگـــتـــر هـــا اعـتـمـــاد نــکـــُـن )) حــالا مـــن هــنــوزم بـچـه هـسـتـم و خـیــلـــی وقــتـــه بـدون هــم بـــازی مـــونــدم چـــون هــمــه هـم ســن و ســال هــای مــن بــزرگ شـــدن فـــقـــط مــنـــم بـــیــن اونــا کـــه هــنـــوز دنـــبــال پــروانــه هــا مـی کــنـــم و ............. کـــاش مــی شـــدبــــاور کــنـــم کـــه ، هــــنــوز هــم مـمـکن کــســی تــوی دُنــیــا پــیــدا بـشــه کـــه ، هـیــجــان یـه زنــدگــی مـاجـراجـویـانه، عـاطـفی، امـن و بـا قـنـاعـت در کـنـار مـن ، در یـک جـای خـوش آب و هــوا رو، بــه زنـدگــی سـراسـر جـنـجـال شــهـری تـرجـیح بـده . خــدایـــا یــعــنـی مـمـکـنـه پ * ن : یک هفته شایدم ده روز نیستم دارم میرم دنبال آرامش از دست رفته بشر درون (( طبیعت )) + دلنوشته های شـهـاب در جمعه 15 تیر1386حدودن ساعت
22:46 |
هـو البـاقـی سـلام مـرگ کوچک تر که بودم مـرگ و مـردن برایم دنیای عجیبی نبود بچه که بودم چهار پنج ساله ، فکر می کردم هر کسی که می میرد و چالش می کنند برای این است که مثل ربارب - سگ محبوب توی کارتونهایم - را می گویم بعدن بروند و درش بیاورند بعد بزرگ که شدم دیدم آنهائی که ادعای نزدیکی بیشتری بهمدیگر دارند مرگ که پیش می آید غریبه تر می شوند آنطرف تر می ایستند و سر به تا سف تکان می دهند آری
امـا حـالا که فکر می کنم بزرگ شده ام بهترین دوستانم مرده ها هستند آری هـر وقت دلم می گیرد مـی روم بهشت زهرا یادش بخیر بهترین قـرار هام با شـیـوا سر قـبـر عـمـوش بـود
بـهـشـت زهـرا – قطعات شـهـدا – قـطـعـه 28 – ردیفِ ردیـفِ ....... نکـنـه اونجام می خـوای بیـای دنبـالـم نــَـه آرامشـم را ، نــَـه ، لطفن (( آرامـشـم در مـیـان مـردگـان )) را بـهـم نزنـیـد فـقـط هـمـیـن یـک جـای ا مـن را دارم . بـگـذریـم فقط مـی خـواهـم بـگـویـم : حـالا مـرده هـا سـر بـراه تـر شـده اند دیـگـر کـمـتـر سـراغ زنـده ها مـی آیند نـَکـُنـَد ، نـَکـُنـَد ، عـزرائـیل هـم تـازگـی هـا بـه بهـانـه اینـکـه سـرش شـلـوغ است مـا رافرامـوش کـند . مـن ایـنـجـا را زیـاد دوسـت نـدارم ، (( دلـم بـرای خـدا تنـگ مـی شـود گــا هــی ))
پ . ن : عکس اسلامی برای مرگ پیدا نکردم
شهاب + دلنوشته های شـهـاب در چهارشنبه 2 |
