عاشـقانه هـاي شـهـاب

تـولـدم مبـارک

shahab-asheghtanha — Fri, 25 Apr 2008 17:00:33 GMT

به نـام او

هـمـو کـه بـه زبـان دل در گرویش داریم امــّـا .......

سـلام

تــــولــــد

سـه شنبه روز تــولـد م بود

3/2/1359

تـــا

3/2/1387

جای خیلی ها خالی بود

آخـه تــو زندگـیم فقط دوبار برام جشن تـولـد گـرفتن

منظورم از جشن تـولـد جشن غیر خانوادگی هستش .

خوب بهر حال این یکی هم مثل سالهای پیش بود

چن تا کادو از جمله

یه حـافـظ نفیس

و یه دیوان شاه نعمت ا... ولی

و یه تی شرت قشنگ

جای خیلی ها خالی بـــود

. .

پ . ن :

عکس : پارک جمشیدیه چند سال پیش

. . . . . .

بجای بهاریه

shahab-asheghtanha — Tue, 01 Apr 2008 23:16:18 GMT

به نام او که فقط خودش اندازه دوری ما از خودش را می داند

چند گل سرخ

به جای سلام

دستم سرد شده است

به نوشتن نمی رود

به خودنویس هدیه پدر نگاه می کنم

دلم در آتش اشتیاق نوشتن پر پر می زند

نوشته ها نمی آیند

روی زبانم کلمات ماسیده اند

کریس می خواند :

Moon light And Vodka

……..

…...

Take s me too any where

….

حالا تا هیچ کجا رفته ام و برگشتنم را به تاخیر می اندازم

می خواهم بنویسم می خواهم خودم را در کلمات فریاد بزنم

امـّـا

نمی شود

نمی توانم

چه بگویم

یا بهتر است بگویم :

از که بگویم ؟!

دیروز صبح حدود ساعت 7 بود که برگشتم

( همچین می گم برگشتم انگار کجا رفته بودم )

داشتم سرت را مثل همیشه از هجا های بی معنی خودم

که اسمشان را حرف گذاشته ایم پر می کردم

کجا بودم

آهـان

داشتم از مردمانی می سرودم که

نمی شناسمشان

یعنی ندیده ام شان

می دونی من هم به لذت سردرد و سردرگمی

مبتلا شده ام .

شجریان فریاد میزند :

پـُر کن پیاله را کین

آب آتشین دیریست ره به حال خرابم نمی برد

این جامها که در پی هم می شود تهی

دریای آتش است که ریزم به کام خویش

گرداب می رباید و خوابم نمی برد

آری چنین است وضع من

دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد .

می خواستم از درد و رنج ننویسم

امـّـا

همه زندگی من با این درد و رنج اجین شده

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

آنچه جان کند تنم عمر حسابش کردم

. . . . . . . .

یه مدتی شاید زیاد شایدم اگر خدا خواست

یه مدت کوتاه دیگه وقتی برای بروز کردن وبلاگ ندارم

می دونی بالاخره درست شد.

خدا خواست تونستم بالاخره مزرعه خودم رو راه اندازی کنم .

کوچیکه ، ولی ،

مـال خـودمه

این خودش یه دنیاست برای من .

یه تیکه زمین 6000 متری که توش یه استخر زدم

حدودا 5000 متر برای پرورش ماهی و

یه تیکه باغ که تو اون 1000 متر باغی مونده دارم می سازمش

یه خونه کوچولوی دواتاقه یکیش برای من

یکیش برای .....

برای کس خاصی نیست احتمالن می کنمش اتاق کار .

خوب اینم یه نوعی از سرنوشته دیگه کاریش نمیشه کرد .

می خواستم اون اتاق کوچولو مال تو باشه .

امـّـا

تو کوچیکی اتاق رو بهونه کردی و دل کوچیک منو

به ارزوهای بزرگت فروختی .

امید وارم که بهشون برسی !

نمی تونم صمیمانه و از ته دل بگم که :

عزیزم اتاق رو برات خالی نگه می دارم

امـّـا

اگر اومدی یه روز و یه اتاق برات بس بود !

سعی می کنم خیلی زود خالیش کنم .

هر چند که خودتم می دونی من چیزی ندارم که بتونم

جای خالی تو رو باهاش پر کنم .

خوش بحال تو که ایتقدر آسون می تونی از خیابون رد بشی !

و مـن

هنوز نمی دونم کجای خیابونم و کدوم وری باید برم !!!؟؟؟؟؟

کاش یکی بود که باور می کرد من با اینکه چشم دارم ،

کورم ، و باید دستم رو بگیرن و از خیابون ردم کنن،

امـّـا

هم من و هم تو می دونیم که ،

من مغرور تر از اونم که این رو از کسی بخوام

یا

دستم رو به این آسونی به کسی بدم تا کمکم کنه .

کاش کمی می شد زندگی رو آسون گرفت .

یا من بلد بودم آسون تر و راحت تر زندگی کنم .

. . . . . . .

پ . ن :

1- بهاریه اگر ننوشتم دلیلش اینه که حواسم نبود

و بهار بی خبر اومد و بی صدا داره رد می شه .

2- از همه اونهایی که منو تحمل می کنم متشکرم .

تـــاملی در خـــود

shahab-asheghtanha — Mon, 21 Jan 2008 17:29:06 GMT

بــه نــام هــمـو کـــه آگــاه اســت از قــلــوب مــا

ســلام

چند بار تا بحال احساس کرده ایم که همه کارهایمان

همه این پاکدامنی لعنتی مان ،

همه این اصالت نداشته مان همه این جملات قصار که من ،

آره همین من پشت سر هم ردیف می کنم

بی معنی و بی مفهوم بوده، خوبه . ؟؟

آره چند بار شده که فکر کنی پاکدامنیُ ،

تولا و تبری و این چی بود اسمش ،

اومم ....؟

آهـان

وَرَع ( خودداری از گناه و محرمات )

همین احساسات و همین نخوردن هات ،

همین نکردن هات ، همین ندیدین هات ،

همین نداشتن هات ، همین نگرفتن هات ،

همین که اصلا و ابدی هیچ به فکر خودت نیستی ،

همین که همش جور دیگرون رو می کشی اونم بی چشم داشت ،

که البته داری ، البته نه از اونا که از خــدا ، همین دیندار نمائی هات ،

همین زُهد مآبی هات ، همین که به نامحرم و این جور چیزها نگاه نمی کنی ،

همین که دلت با خــدا ست ، و دستات مال خلق خــدا تا ، گره باز کنی از کارشون ،

همین چیزهای کوچیک و نگفتنی چند بار تو روز ، تو ماه یا هفته و سال ،

اومده جلو چشمت ؟

اصن چن بار شده خودتو رها کنی از این همه باید و نباید

و برای خودت زندگی کنی ؟

برای خــدا زندگی کنی ؟

اصن شده ؟ می دونم نشده !

تعجب می کنی از کجا می دونم ؟

تعجب نکن ، من خودمم همین شکلی ام مثل تو ، مثل اون ،

مثل بقیه ،

امـــّـا

امشب یه چیزائی تویِ مـُخـَم صوت کشید ،

مـی دونـی چـی ؟

نه ولش کن سستت نمی کنم ، نه بابا ولش کن .

ای چقدر التماس می کنی خوب باشه می گم :

ببین مگه خودش ، آره خودش ،

خود خــدا ، آره همون خــدا ئـی که همه می پرستیمش ،

همون که هر کسی به یه دین آئینی میره در خونش ،

همون که خیلی ها از خوفش غـش می کنن و خیلیا ...

ولش کن حاشیه نمی رم ،

مگه خودش در مورد یـوسـف نمی گه :

و او از روی میل و اراده باطنی می رفت که به گناه بی افتد

و ما نگذاشتیم و اورا یاری کردیم ، و لطف خـدا شامل حال اوشد .

( قــران کریم – سوره یوسف -24)

خـوب

آره همین دیگه

همین

می گه لطف خـاص مـا بود که اورا از گناه بدور و بری نگاه داشت ،

خوب اگر لطف خاصش نباشه که نمی شه

خوب اگر فردای قیامت ،

بعد همه این نکردن ها و نرفتن ها و ندید ن ها ،

خـود خــدا توی دادگاه عدلش برگرده بگه :

خوب بنده عزیز بعلت اینکه :

ما به قلب و نیت همه آگاهیم ( قرآن )

شما به علت اینکه همه کارات پشتش ریا بوده ،

و طلب بوده و می خواستی معامله کنی ،

اونم با خــدا ،

با بی نیاز کل ،

همش باد هواست .

خــدا بــر مــی گـرده میگه :

از روی عـدل جـهـنـم تعطیل

امــّـا

شما محکومی تا مادام و تـا ابد

از روی طاقچه سفره رو نگاه کنی ،

نه حــور العین ، نه عسل مصفی و نه .....

ای داد بر مـن

یا

ای داد بر مــا

کـاش ، کـاش

ال اعمال و بالنیات

رو بفهمیم و عمل کنیم

یکم تفکر کنیم تو کارامون

ان شا ء ا...